Fiets mee !
News

Lombardije 2011

Lombardije 2011

Voor het derde jaar op rij vond van zaterdag 17 september tot en met woensdag 21 september de meerdaagse wielertrip van het azMCycleTeam plaats. Na de fietsavonturen in de Dolomieten en de Vogezen, werd dit keer een bezoek gebracht aan het Como-meer, alwaar steevast dé najaarsklassieker, de Ronde van Lombardije, wordt verreden.

Nadat vrijdagavond alle materiële voorbereidingen waren getroffen, werd zaterdagochtend om 6:00 per bus vertrokken richting het Como-meer. De reis verliep zeer voorspoedig. De laatste loodjes wogen, zoals een fietstrip betaamt, echter het zwaarst. Het waren dit keer echter niet de fietskunsten maar de rij- en verkeersregelkunsten die op de proef werden gesteld op de zeer smalle wegen nabij de verblijfsaccommodatie. Door prima stuurwerk wist het azMcycleteam nog ruim op tijd te arriveren in Grandola ed Uniti, alwaar genoten kon worden van een typisch Italiaans diner in Hotel Merloni. Na afloop van het diner werden alle denkbare meteo-sites gescreend, maar een gunstig weerbeeld voor zondagochtend kon helaas niet worden gevonden.

De slechte weersvoorspelling kon het azMCycleTeam er echter niet van weerhouden zondag een 76 km lange fietsetappe (1000 hm) te aanvaarden. In tegenstelling tot alle weerberichten werd het eerste deel van de etappe onder nagenoeg droge omstandigheden verreden. Allereerst werd koers gezet richting Lugano. Na een kort bezoek aan de stad en het gelijknamige meer zorgde een 7 km lange naamloze klim met stijgingspercentages boven de 10% voor een ware eerste beproeving en de eerste mooie heroïsche verhalen. Het nuttigen van een goede Italiaanse lunch op de top van de klim in San Fedele Intelvi was dan ook geen overbodige luxe voor de azM-ers . Ondanks bemoedigende woorden van Walther “Paulusma”  -“Dadelijk houden we het ook nog helemaal droog” – werden de eerdere weersvoorspellingen voor de middaguren wel bewaarheid en gingen de hemelsluizen tijdens de afdaling wagenwijd open. De stuurmanskunsten van de azM-fietsers bleken echter prima in orde en zelfs de hoosbuien konden de fietsvreugde niet drukken.  Tijdens de avonduren werd dan ook met veel nieuwsgierigheid geluisterd naar Ramon’s achtergrondinformatie behorende bij de maandagrit.

Maandag stond namelijk de legendarische beklimming van de Passo del Ghisallo (10,6 km à 5,2%) op het programma. Alvorens gestart kon worden met deze beklimming diende allereerst de oversteek met de veerboot gemaakt te worden naar Bellagio. Van lekker warmfietsen was vervolgens geen sprake meer. Meteen vanuit Bellagio begon de beklimming naar het welbekende wielermuseum en de kapel op de top van de Passo del Ghisallo. Na een kort bezoek aan de kapel volgde een welverdiende prachtige afdaling naar Lecco, alwaar de lange en zware beklimming van de Piani dei Resinelli opdoemde (15,9 km à 6,6%). Met de Passo del Ghisallo al in de benen, werd de beklimming van de Piani dei Resinelli een uitermate zware beproeving. Daarna volgde “op papier” een lange onafgebroken afdaling naar het Como-meer. De praktijk van de Garmin bleek echter iets weerbarstiger. De onverwachte klim van 3 km, zorgde voor enige onrust in het peloton, alwaar op dat moment de achterdeur wijd open stond. De vermoeidheid was echter snel vergeten na de magnifieke afdaling die volgde na deze onverwachte “Ed”-on (lees: Add-on). Met ruim 105 km en 2525 hoogtemeters in de benen kon direct gebruik worden gemaakt van de veerboot. De bijna 3 km lange slotklim die nog restte naar het hotel na de oversteek was vervolgens geen noemenswaardig opstakel meer voor de azM fietsers. Na een wederom prima diner werden de verschillende wielertruien onder luid applaus uitgereikt. Zelfs rondemissen ontbraken niet. Na het nuttigen van de laatste drankjes, was iedereen toe aan een welverdiende nachtrust.

Een goede nachtrust was ook broodnodig. Dinsdag stond immers in het teken van de langste beklimming uit de azMCycleTeam geschiedenis. Tijdens de bijna 140 km lange etappe met 2350 hoogtemeters stond de alom gevreesde Passo San Marco (1985 m, 26,6 km à 6,5%) op het programma. Na de oversteek met de veerboot naar Varenna, werd onder een stralende blauwe hemel (25 C) koers gezet richting de voet van de beklimming. Het begeleidingsteam van het azMCycleTeam toonde net als de eerste twee fietsdagen hun geweldige klasse. Met afgezette rotondes bereikten de azM fietsers  zonder enig oponthoud de voet van de beklimming van de San Marco. Na overhandiging van de laatste uitgebalanceerde drankjes en reepjes door het begeleidingsteam, begonnen de fietsers aan de laatste, zwaarste maar ook mooiste beklimming van de wielertrip. Het uitzicht tijdens de beklimming was fantastisch. Woorden schoten tekort om de schoonheid van het uitzicht over de stad Morbegno, de watervallen, de verse sneeuwresten en de vergezichten te beschrijven. Hetzelfde gold voor de zwaarte van de klim. Het meest illustratief waren de woorden van veteraan Maarten nadat hij net de finishlijn van de top had bereikt: “Ik ga nu vallen”. Gelukkig kon hij plaatsnemen op een van de strandstoeltjes, die al klaar waren gezet door het begeleidingsteam. Na deze prachtige beklimming, restte nog alleen de rit terug naar Varenna. Met Zwitserse precisie werd wederom net op tijd de veerboot in Varenna gehaald. Na de oversteek bleken een aantal fietsers al weer wonderbaarlijk hersteld van de zware inspanning van eerder op de dag. Een spervuur aan demarrages op de bijna 3 km lange slotklim met in de hoofdrol de “zwarte panter” en Margriet werd dan ook een feit. Nadat de truien en diverse aanmoedigingsprijzen ook deze keer onder luid applaus waren uitgereikt, werden de diverse heroïsche verhalen nog uitgebreid uitgewisseld tot middernacht.

Met pijn in het hart en in de benen namen de azM-ers op woensdagochtend al weer afscheid van het Italiaanse avontuur. Omstreeks half zeven ’s avonds arriveerden alle leden van het azMcycleteam gezond en wel in Maastricht met als fijne gedachte: “Pijn is tijdelijk, herinneringen blijven!”

8 Comments

  1. admin

    Robbie, mooi geschreven!! nu weet ik weer waarom we het allemaal doen! het was inderdaad lekker fietsen, lekker afzien in een prachtige omgeving, met een stel no nonsens fietsfanaten. Ik heb er van genoten!!
    denis

  2. John Wijenbergh

    geweldig mooi geschreven Robbie: ieder jaar weer opnieuw kijk ik reikhalzend uit naar deze tocht met het azM cycle team. elk jaar weer opnieuw is het geweldig maar op een of andere manier was het dit jaar wel heel bijzonder: super gezellig, samen afzien, lekker eten en drinken, geweldig mooie omgeving….”too good to be true”. Ik hoop van harte dat ik weer volgend jaar van de partij kan en mag zijn. bedankt wielervrienden voor deze mooie herinnering

    de zwarte panter

  3. Antje

    Robbie, naast fietstalent ben je ook eens een ontzettend schrijftalent! Erg leuk om te lezen! Ik ben nog volop aan het nagenieten van de prachtige tochten en de gezelligheid. Het was super geslaagd in alle opzichten! Bedankt allemaal! Antje

  4. Jurriaan

    Robbie, goede samenvatting van de barre maar mooie tochten, heb genoten van het Lombardische landschap en het uitgebalanceerde en gezellige gezelschap. Volgend jaar doe ik weer mee maar dan voor de bergprijs ;-). Groetjes Jurriaan

  5. Boris

    He Robbie en organiserend team,
    nogmaals hartelijk dank voor de perfecte organisatie en een zeer mooie en treffende samenvatting van de tocht.
    Heb eveneens een geweldige reis gehad en totaal geen respect meer voor onze Limburgse heuveltjes.
    Wat was dat genieten.
    Ook dank aan de rest van de groep voor de gezelligheid en leuke sfeer.
    @ Jurriaan: vergeet niet dat de bergprijs vortaan op basis van Wattage uitgereikt wordt :-), dus wind in de rug en oren spreiden helpt niet meer.
    @ Ed: je Ed-ons gaven nu net de boter bij de vis; dank hiervoor!
    Groet,
    Boris

  6. Stan

    Mooi samenvatting met leuke kwinkslagen. Als ik regel voor regel lees, beginnen mijn kuiten weer langzaam vol te lopen. Bedankt voor de goede organisatie en de fijne dagen aan het (meestal) zonnige Comomeer

  7. jw

    Boris ik heb de fotofinsh bekeken maar ben tot de conclusie gekomen dat je band niet lek genoeg was. De bergtrui had op basis van vermogen naar een echte vrouw moeten gaan. Verder de organisatie bedankt voor deze geweldige ontspanning maar volgend jaar echte bergen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *